<º))))><.·´¯`·...c h i k u d j i...¸.·´¯`·.¸><((((º>

 

แม่ รู้ไหมทุกครั้งที่เราได้เจอกาน

บอลล์มักจามึความสุขมากๆเสมอ

และมักจาตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน

แต่ก็ทุกครั้งเหมือนกานที่ใกล้ถึงเวลาที่เราจะต้องจากกาน

ความรู้สึกแบบเดิมๆมันก็กลับมาทุกครั้ง

น้ำตามันมักจาคลอ...แต่บอลล์ก็ไม่อยากร้องไห้ออกมา

ก็คงเป็นเพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจมั้ง

รู้ไหมว่าบอลล์ไม่อยากกลับมานครปฐมเลย

ทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน...

ไม่รู้สิ มันมักจาพยายามคิดถึงเรื่องราวทุกเรื่องที่เกืดขึ้นที่บ้าน

และทุกครั้งที่คิดก็จาร้องไห้ออกมา

บอลล์ไม่ได้คิดว่าตัวเองอ่อนแอหรอกน่ะ

แต่มันคงเป็นความผูกพันมากกว่า

ผูกพันกับทุกคนที่บ้าน

ผูกพันกับทุกสิ่งที่บ้าน

ถ้าเป็นไปได้บอลล์อยากให้ทุกคนมาอยู่ก่ะบอลล์ที่นี่

แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้

บอลล์ก็ไม่เคยคิดเลยว่า ความรู้สึกแบบนี้มันจามากมายได้ถึงขนาดนี้

เห็นม่ะ ขนาดนั่งพิมพ์ยังรู้สึกเหงาขึ้นมายังไงก็ไม่รู้

ยังไงก็ดูแลสุขภาพด้วยน่ะ

แบลล์ดูแลแม่ พ่อ ยายด้วย

คึดถึงทุกคนมากกกกกก...ถ้าเป็นไปได้จาพยายามกลับบ้านให้บ่อยที่สุดน่ะ

 

บอลล์รู้ล่ะว่าคนที่สำคัญกับบอลล์ที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน

ก็ครอบครัวของบอลล์นี่เองงงง

 

ปล.

หวังว่าเราจาได้เจอกานในเร็วนี่น่ะ.........และบอลล์จาตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด สัญญาคับ

 

 

 

เปงไงบ้างเพื่อนของเค้า....

 

เค้ารู้ว่าทุกคนต่างก็ต้องมีความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

 

แต่ทำไมความทุกข์------------

 

ต้องมารุมทำร้ายเพื่อนของเค้าทีละคนสองคนอยู่เรื่อยไป

 

เค้าไม่รู้จาช่วยพวกตัวเองยังไงเลยอ่ะ

 

ข  อ  โ  ท  ษ  น่  ะ

 

แต่ถึงยังไง---เค้าก็จะยังเป็นกำลังใจให้พวกตัวเองเสมอ

 

ขอให้มรสุมครั้งนี้จงพัดออกไปจากชีวิตพวกตัวเองให้เร็วที่สุด

 

และขอให้ฟ้าที่สดใสจงปรากฎขึ้นในชีวิตของพวกตัวเองให้เร็วที่สุดล่ะกาน....

 

 

 

 

 

 

 

-----ปัจฉิมลิขิต-----

 

 

รักและเป็นห่วง(จิงๆ) เสมอ

 

หวังว่าข่าวดีจาถึงหูเค้าในเร็ววัน

 

มีอารายก็ปรึกษาเค้าน่ะ...มันตาทำให้เค้ารู้สึกดีมากที่พวกตัวเองยังไม่ลืมเค้า

 

 

 

 

 

บ    อ    ล    ลู    น

 

ปีนี้คงเป็นปีแรกที่จาไม่ได้กลับบ้าน

คงจาไม่ได้เล่นสงกรานต์ก่ะเพื่อนๆแล้วล่ะ

ไว้ปีหน้าล่ะกานน...น่ะ

ก็ไม่รู้เหมือนกานว่าทำไมเด๋วก็อยากกลับ

เด๋วก็ไม่อยากกลับ...

จะว่าไปแล้วก็อาจจะเป็นเพราะ----เชียร์----ม้างงงง

ความจิงแล้วถ้าจากลับก็ต้องไปกรุงเทพตั้งแต่วันอาทิตย์

แล้วจาต้องขึ้นรถเช้าวันที่ 9 ไม่งั้นก็วันที่ 10

แต่.........ก็นั่นแหละ...........

ถ้ากลับบ้านก็ต้องขาดเชียร์ถึง 2 วัน

แต่เผลอๆก็อาจจะขาดเพิ่มอีก

เพราะตอนกลับอาจจะไม่ได้กลับมาตามกำหนดเพราะรถไม่มี...

ตัดปัญหาเลยดีก่าเมื่อเพื่อนเชียร์บางคนไม่กลับ

เราก็จาไม่กลับ...เป็นไงเป็นกัน

ถ้าบ้านอยู่ใกล้จาไม่ว่าอารายซักคำเลย

นี่บ้านก็อยู่ไกล  แถมรถกลับบ้านยังหายากอีกต่างหาก...

ยังไงถึงจามีคนกลับบ้าน...กันมากมาย

แต่ถ้าเราอยู่เพื่อเพื่มจำนวนให้วันนั้นๆมันก็คงดีก่า

ที่เราจากลับบ้าน...เหอะๆๆๆๆ

 

 

เมื่อวานสิน่ะ----กับอายุ 20 ปีที่แสนจาธรรมดา

ใครจาไปเชื่อว่าอายุตั้ง 20 แล้ว  แต่ภาพรวมยังดูเป็นเด็กไร้เดียงสา

ไม่เห็นจามีอารายเปลี่ยนแปลงเลย

แต่ก่อนก็เคยคิดว่าบุคคลที่บรรลุนิติภาวะแล้ว เค้าคงดูเป็นผู้ใหญ๋ขึ้น

ไม่ว่าจาเป็นทั้งในเรื่องของหน้าตา ความคิดแล้วก็อีกหลายๆอย่าง

แต่สำหรับบอลล์แล้วหาได้ใช่ไม่----55+

ใครเห็นก็ยังว่าเป็นเด็กอยู่ดี

ก็ยังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่น่ะที่ผู้ใหญ่จามองเราโตซักที

แต่ก็ว่าไม่ได้สิน่ะ เพราะเราก็ยังเห็นคนที่อายุน้อยกว่าเป็นเด็กอยู่ดี

วันเกิดปีนี้ก็เป็นอีกปีที่ไม่ได้อยู่บ้าน

บอลล์ไปช่วยแม่ทำงานที่เชียงใหม่  ไม่ได้ออนเอ็มตั้งหลายวัน

คิดถึงน่ะ-----------------------------------------------

ก็ไปตั้งแต่วันที่ 12 อ่ะ  เพิ่งกลับวันที่ 17 นี่เอง

เมื่อวานกับวันเกิดที่โดดเดี่ยว (ความจิงก็น่าจาชินแล้วน่ะ)

ก่ะว่าจาไปดูหนังก่ะน่ากินไอติม (ค  น  เ  ดี  ย  ว)

เริ่มต้นด้วยการไปดูหนังเรื่อง Bridge to Terabithia

ตอนแรกนึกว่าจาเป็นแนวแฟนตาซีสนุกๆ 

แต่พอดูไปเกือบจบ  หักมุมซักงั้น

เล่นเอาน้ำตาท่วมโรงทีเดียว ฮือ ฮือ........

มานจาจบแบบนี้ไปน่ะ ........ ไ  ม่  ย  อ  ม

แต่ถ้ามันไม่จบแบบนี้ มันก็คงไม่น่าจดจำมั้ง

พอดูหนังเสร็จก็กะจาไปกินไอติม swensens ต่อ

ใครจาไปรู้ว่าพอเดินเข้าร้านก็มีเสียงเพลงแฮบปี้เบิร์ดเดย์ ดังมาแต่ไกล

อยู่ท่ามกลางคนนับ 20  และแล้วความรู้สึกที่เราไม่เคยเจอมาก่อนก็เข้ามาจุกอกอย่างแรง

รู้สึกวูบไปเลยทีเดียว ใครจาไปรู้ว่าวันเกิดก็วันเดียวกัน

คนนึงอยู่ท่ามกลางเพื่อนมากมาย ต่างร่วมกันร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

แต่กับอีกคนนึงต้องเดินไปไหนมาไหนคนเดียว

พระเจ้าทรงต้องการแบบนี้ช่ายไหม...

ยังแกล้งไม่พอช่ายไหม

ต่อไปเราต้องเจอกับอารายอีกล่ะ

ขอเพียงแค่อย่างเดียว---ก็คือ  ไม่ขอ  ค  ว  า  ม  โ  ด  ด  เ  ดี่  ย  ว  อีกแล้วน่ะ  ขอร้อง

แต่พอนึกไปประกอบกับการมองโลกในแง่ดี มันก็ตลกดีเนอะ

แต่อารมณ์นั้นถ้าใครไม่เจอกับตัวก็คงไม่รู้หรอกน่ะ!!!!!!!!!!!!!

แต่ยังไงก็ขอบคุณน่ะคับ  ที่ยังบันดาลให้บอลล์ได้เจอมายังโลกใบนี้

ได้รู้จักสิ่งต่างๆมากมาย

รวมถึงความรักที่มักจาผิดหวังอยู่ตลอดก็ตาม

 

 

p.s.  ที่ห่างไปไม่ใช่ว่าไม่ได้สนใจหรือใส่ใจน่ะ

       เพียงแต่ไม่ต้องการให้...รู้สึกลำบากใจก็แค่นั้น

       ถ้าพร้อมที่จามาเป็นเพื่อนก็บอกน่ะ  ยังไงเราก็จายังยืนเคียงข้างและเฝ้าดูทุกวันเวลาเสมอ

 

วันนี้มีโปรแกรมไปกินหมูกะทะก่ะเพื่อนๆ

ก็เลยแวะไปร้องเกะกันก่อน----หนุกดี

หนุกมากๆๆๆๆๆๆเลยทีเดียว

แต่น่าจามากันเยอะๆๆๆๆกว่านี้น่ะ

ก็เข้าใจว่าไม่ค่อยว่าง  บางคนก็สอบไม่เสด

เข้าใจ***เข้าใจ

วันนี้ต้องเดินจากบิ๊กซีไปถึงร้านณิชาแนะ  ก็มันไม่มีรถไง

ทำไงได้ 55555+

หนุกๆ  ขำๆ  เดินไปคุยไป  มันดีออก

ก็กินไปได้ซักพัก เพื่อนๆก็เอาเค้กมาเซอร์ไพรส์

ตกใจทีเดียว  ก็ไม่คิดว่าเพื่อนจาเอามาเซอร์ไพรส์อ่ะ

เพราะมันยังไม่ถึงวันเกิดเลย  อีกตั้งหลายวัน

แต่ก็เข้าใจเพราะเด๋วก็จาไม่อยู่นี่หนา

อร่อยมาก เค้กswensens

ข  อ  บ  คุ  ณ  ม  า  ก  ๆ  ๆ  เลยน่ะทุกคน

ชอบคุณจิงๆๆ

มันทำให้วันธรรมดาวันนึง

เป็นวันที่มีความหมายมากอีกวันนึงในชีวิตทีเดียว

แน่นอนว่า จาต้องจดจำมันไว้ในใจตลอดไป

เราจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป

ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

จะมีใครรู้ว่า ความรักมักจะมาทักทายเราเป็นว่าเล่น...

แต่จะมีซักกี่ครั้งที่มันจะทำให้เราหัวปักหัวปำอยู่กับมัน

มันคงเป็นเรื่องเล็กๆ สำหรับความที่เคยมีความรักมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับ

คนที่เคยสัมผัสกับความรักมานับครั้งได้

ก็หลายครั้งที่เคยรู้สึกอิจฉาคนที่มีความรัก  แต่จะทำอารายได้ล่ะใช่ม่ะ

ก็ชีวิตโสดมันสนุกนิ ใครจะไปทิ้งได้ลงคอ(ความจริงแล้วไม่มีคนจาเอามากกว่า)

ทำไมน้องคิวปิดน้อยถึงไม่มาแผลงศรรักปักอกเราบ้างน่ะ

เผื่อมันจาทำให้มุมมองความรักบนโลกนี้ของเราดีขึ้น

มันก็แปลกที่พระเจ้าทรงสร้างคนขึ้นมาเหมือนกัน แต่กลับเลือกที่รักมักที่ชัง

ทรงหยิบยื่นความรักให้กับคนบางคนหลายครั้ง--------

แต่สำหรับคนบางคนก็ไม่เคยได้รับการหยิบยื่นแม้แต่ครั้งเดียว

ความรักกับเรา ดูเหมือนว่าจะมาพร้อมกับความผิดหวังอยู่เสมอ..

หรือว่าเราคิดกลัวความรักขึ้นมา 

กลัวที่จะต้องพบกับความผิดหวัง

กลัวที่จะต้องเป็นฝ่ายเดินจากไปทุกครั้ง

กลัวที่จะต้องมองหน้าคนๆนั้นไม่ติดหลังจากที่เราเป็นฝ่ายมอบความรักไปให้แล้ว

มันก็พูดยากอยู่ ก็เหมือนที่เค้าพูดกันแหละที่ว่า "ถ้าคิดจะรัก อย่ากลัวคำว่าเสียใจ"

แต่ถ้าคนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

เค้าก็คงคิดว่ายอมเสียใจน้อยๆ ดีกว่าการที่จะต้องถูกปฏิเสธกลับมา

เพราะมันเหมือนกับว่าเรายังคงรักเค้า ยังคิดถึงเค้าอยู่  แต่แตะต้องกับหัวใจเค้าไม่ได้เลย

มันก็เหมือนกับหลายครั้งของเรา ที่เราต้องเป็นฝ่ายเก็บความรักนั้นเอาไว้

 

ถามหน่อยสิว่า "ถ้าทั้งๆที่รู้อยู่ว่าถ้าเรามอบความรักให้เค้าไปแล้ว  แต่ยังไงๆก็ก็มิอาจจะรับความรักของเราได้

ก็คือยังไงๆก็เป็นไปไม่ได้สำหรับความรักครั้งนี้  คุณจะอยากเสียมันไปหรือคุณคิดจะเก็บมันไว้คนเดียว"

 

เอาว่ะ คิดซะว่าแอบรักก็ยังดี  ได้เห็นเค้าอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุข เราก็คงสุขใจแล้วมั้ง

แต่มันก็ทำยากอยู่แหละ เพราะคนที่โหยหาความรักส่วนมาก

ก็มักอยากที่จะเป็นเจ้าของหัวใจคนที่เรารักทั้งนั้นแหละ

ก็มนุษย์ยังมีรัก โลภ โกรธ หลงนิ 

คงไม่มีใครปฏิเสธหรอกว่า น้อยคนนักที่จะไม่อยากเป็นเจ้าของหัวใจคนที่เรารัก

แต่คนที่ชอบแอบรักคนอื่น  มันก็เหมือนกับเพลงชู้ในใจนั่นแหละ

 

         " เป็นได้แค่ชู้ในหัวใจ ต้องปิดบังไว้  ได้แอบรักไปวันๆ

         ฉันคงต้องเหงาใจ  รักเธอจนต้องแต่เก็บไว้

           เป็นได้แค่ชู้ในหัวใจ จะอีกนานไหมที่จะได้รักกัน

         หรือคงไม่มีวัน ฉันคงเป็นแค่   *ชู้  ใน  ใจ* "

 

  

 

    แด่...ความรักครั้งนี้  ถ้าพระเจ้ายังคงยุติธรรม  จงช่วยข้าพเจ้าตัดสินใจด้วยเถิด

หวังว่าท่านคงไม่ทำให้ความรักของข้าพเจ้าครั้งนี้ต้องผิดหวังอีกน่ะคับ (แค่เพื่อนก็เป็นสุขใจแล้วอ่ะ)

 

 

 

พี..เอส..

          เราคงได้รู้จักกันก่อนวาเลนไทน์น่ะ......let's  be  my  friend..

 

เหอะๆๆๆๆ

ต   า   ล   า   ย !!!!!!!!!!!!!!!!!!

กูจาตายเล่นเกมออดิชั่น

ยอมรับเลยกคนนึงแหละที่ประสาทตากับมือไม่สัมพันธ์กัน

เล่นกับใคร เลเวลอารายก็ตาม  กูก็ได้ที่สุดท้ายอยู่เรื่อยเลย

เซ็งว่ะ............

ไม่มีกำลังใจเล่นเลย ที่โหล่ตาหลอด

กูมานั่งเล่นตั้งแต่ บ่ายโมงเนี้ย ถึง 4 โมงครึ่งล่ะ

ไม่ได้พักเลย

สำหรับคนเริ่มเล่นอย่างเค้าจาตายเอา

อีกนานอ่ะที่กูจามาเล่นอีก

แม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

พวกมึงล่ะเปงไงบ้างสบายกันป่าว

ช่วงนี้กูยังมีเวลามาอัพสเปซ

เพราะเพิ่งเริ่มเรียน เลยไม่ค่อยมีอารายมากมายเท่าไหร่

แต่เด๋วคงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณทีเดียว

(โครตขี้โม้เลย คนเราเนี้ย)

กูดูคนเขาเล่นกัน ข้างๆกู

กูโครตอายอ่ะ เล่นกันเก่งง่าว ให้ตายเหอะๆไม่รู้จาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เด๋วกูต้องเข้าไปติวเคมีกับฟิสิกส์ ถึง 6 โมงครึ่งน่ะเนี้ย

ความจิงติวฟิสิกส์มีวันพุ่งนี้ตอนเย็น

แต่เผอิญพุ่งนี้กูมีเรียนถึงประมาณบ่ายโมงกว่า แล้วติวตอน 5 โมงเย็น

ก็เลยย้ายมาติววันนี้แทน

เพราะพุ่งนี้กูกะว่าจาไปดู เจมส์ บอนด์ 007 กัน

ถ้าไม่ผิดแผนน่ะ

สงสัยจาสนุกน่าดูเลย

เห้ย*** เมื่อวานกูไปงานองค์พระปฐมเจดีย์มาด้วยแหละ

ของขายเยอะม๊าก มาก แต่ก็เหมือนๆกานกูก็เลยไม่ได้อารายเลย

ของขายก็งั้นๆๆ เหอะๆๆๆ  ความจิงกูก็ไม่มีระดับอารายหรอก

พูดไปงั้นแหละ++++

เด๋วกูไปก่อนน่ะ

อัพวันละนิดจิตแจ่มใส น่ะ ตัวเองงงงงงงง

 

 

 

พี.เอส. แล้วเรามาเจอกันอีกน่ะ A  U  D  I  T  I  O  N

         เรื่องแข่งเต้นไม่กลัวหรอก  แต่นี้มันต้องใช้นิ้วกดนี่หว่า

         ใช้นิ้วไม่เก่งนี่หว่า  ผิดซะงั้น.........................น